บทละครรามเกียรติ์

เปิดเสียงฟังได้นะ

หน้าที่ ๖

บัดนั้น	สุครีพลูกพระสุริย์ฉัน
ได้ฟังจึ่งตอบกุมภัณฑ์	เหวยทศกัณฐ์ยี่สิบกร
มึงอย่าอ้างอวดฤทธิรงค์	จะต่อด้วยองค์พระทรงศร
แต่กูทหารจะราญรอน	ไม่ให้ร้อนถึงองค์พระทรงครุฑ
ว่าแล้วกระทืบบาทา	ดั่งลงกาจะล่มจมสมุทร
แกว่งพระขรรค์ชัยวัยวุฒิ	ทะยานยุดขึ้นฉัตรอสุรี
บัดนั้น	ฝ่ายนางกำนัลยักษี
เห็นวานรโรมรุกคลุกคลี	ตกใจวิ่งหนีพัลวัน
บ้างล้มลุกวุ่นวายตะกายมา	หลับตาหน้าซีดตัวสั่น
บ้างตกบ้างกอดทศกัณฐ์	บ้างห้อยหันตามกง ฉัตรชัย
ร้องกรีดหวีดอึงคะนึ่งมี่	จะเอาสมประดีก็ไม่ได้
แขนหักขาหักวุ่นไป	ร้องไห้เรียกกับเป็นโกลา
เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษา
ไม่รู้ที่จะต่อฤทธา	ผู้เดียวพะว้าพะวังใจ
เวียนวงไปตามกง ฉัตร	หลีกลัดมิให้เข้าใกล้
กรหนึ่งกอดนางมณโฑไว้	กรสองคว้าได้นางอัคคี
ลิบเจ็ดกรอุ้มฝูงนางกำนัล	กรหนึ่งแกว่งพระขรรค์ชัยศรี
ขัดขวางทางที่จะต่อตี	อสุรีถอยรับวานร
บัดนั้น	พระยาสุครีพชาญสมร
เห็นยักษาถอยท้อไม่ต่อกร	วานรโรมรุกบุกบัน
เท้าขวาถีบต้องทศพักตร์	ขุนยักษ์ซวนเซเหหัน
ก้าวสกัดลัดไล่พัลวัน	ติดพันไม่ห่างอสุรา
ทำทีประหนึ่งจะจู่โจม	ชิงโฉมมณโฑเสน่หา
เข้าใกล้คว้าไขว่ไปมา	สรวลร่าเยาะเย้ยอสุรี
อ่านหน้าที่ ๕	อ่านหน้าที่ ๗