บทละครรามเกียรติ์

เปิดเสียงฟังได้นะ

หน้าที่ ๗

เมื่อนั้น	ท้าวทศพักตร์ยักษี
เสียชั้นเชิงจะต่อตี	เสียที่ด้วยระวังเยาวมาลย์
สิบเก้ากรนั้นกอดนางไว้	จนใจที่จะเข้าหักหาญ
กรหนึ่งแกว่งพระขรรค์สุรกานต์	ต้านทานรอรับอลวน
จะฟันจะแทงไม่ถนัด	แต่ป้องปัดหลบหลีกสับสน
จำเป็นจำสู้จำทน	เวียนวนถอยไล่พัลวัน
บัดนั้น	สุครีพฤทธิ์แรงแข็งขัน
โลดโผนโจนจวงทะลวงฟัน	โจนจับกุมภัณฑ์ด้วยศักดา
แกว่งพระขรรค์ชัยดั่งไฟพราย	มาดหมายเขม้นเข่นฆ่า
ฟันแทงแย้งยุทธ์ไปมา	ถูกกายอสุราหลายที
เมื่อนั้น	ท้าวราพณาสูรยักษี
กรเดียวรบรันประจัญตี	สุดที่จะรอต่อฤทธิ์
ความเจ็บนั้นพ้นที่ทนนัก	พระยายักษ์ไม่ทานต้านติด
สุดใจสุดกำลังสุดคิด	ไม่รบชิดถอยรับรอมา
บัดนั้น	ลูกพระอาทิตย์ฤทธิ์กล้า
เห็นทศกัณฐ์อสุรา	เสียที่ในท่าชิงชัย
เท้าถีบถูกกายขุนมาร	เผ่นทะยานฉวยยอดฉัตรได้
น้าวลงด้วยกำลังว่องไว	หักฉัตรพิชัยโมลี
อันทศเศียรกุมภัณฑ์	ทั้งสนมกำนัลมเหสี
ตกลงยังพื้นปถพี	ร้องมี่อื้ออึงทุกตัวตน
ฉัตรแก้วสุรกานต์ก็วินาศ	อากาศแจ่มแจ้งทุกแห่งหน
ส่องสว่างสร่างแสงสริยน	ตลอดจนกองทัพพลับพลาชัย
อ่านหน้าที่ ๖	อ่านหน้าที่ ๘